Biografie Marilyn Monroe
Nog voordat Norma Jean Mortenson, alias Norma Jean Baker, alias Marilyn Monroe, op 1 juni 1926 in Los Angeles geboren werd, ging naamgever Mortenson weg. Haar moeder leed aan zware mentale inzinkingen, waardoor ze vrijwel haar hele leven in zwakzinnigeninstituten doorbracht. Bovendien had ze met een behoorlijk aantal verschillende mannen het bed gedeeld, waardoor Marilyn nooit met zekerheid heeft geweten wie haar vader was. Dat werd nog onduidelijker toen haar moeder haar geboortenaam Norma Jean Mortenson veranderde in Norma Jean Baker - genoemd naar een van haar exen.
Deze ogenschijnlijk onbelangrijke namen- en afkomstverwarring is tekenend voor Marilyns verdere leven, waarin ze onophoudelijk door onzekerheden, inzinkingen en angsten geplaagd zou worden. Wellicht was dat tegelijk juist haar grote aantrekkingskracht: het was alsof haar uitstraling en sex-appeal een soort heimelijke kwetsbaarheid verborgen en alsof daar het onschuldige en troostende uit voortkwamen, die door velen (met name mannen) als het meest verleidelijke in haar imago worden gezien.
Vader
Doordat haar vader verdwenen was en haar moeder in een psychiatrisch ziekenhuis verbleef, groeide Marilyn in grote armoede op in verschillende weeshuizen. Op haar zestiende trouwde ze met een jongen van 21, begon ze als badpakkenmodel te werken en verfde ze voor het eerst haar haren blond. Op basis van haar modefoto's kreeg Marilyn een screentest bij enkele Hollywood studio's, die in die tijd immers altijd wel op zoek waren naar nieuwe (lees: sexy) acteertalenten.
Van haar 20e tot haar 24e kreeg ze verschillende kleine bijrolletjes aangeboden. Ze acteerde in dienst van enkele grote studio's, zoals 20th Century Fox en Columbia, maar elke studio liet haar na een paar maanden weer vallen. In 1950 keerde het tij echter. Ze speelde dat jaar in zes films, waarvan de film-noir 'The Asphalt Jungle' en de briljante satire 'All About Eve' absolute klassiekers zouden worden. Ofschoon Marilyn in beide een bijrol speelde, werd haar optreden door pers en publiek opgemerkt en 20th Century Fox bood haar onmiddellijk een zevenjarig contract aan.
Natuurlijk betekende het legendarische eerste nummer van Playboy, met de wereldberoemde naaktfoto van Marilyn op de cover, haar definitieve doorbraak. Ze kreeg steeds meer aanbiedingen en kreeg steeds grotere rollen, tot ze in 1953 definitief doorbrak als hoofdrolspeelster met de thriller 'Niagara' en de komedies 'Gentlemen Prefer Blondes' en 'How to Marry a Millionaire'.
Die drie films promoveerden Marilyn tot absoluut en onsterfelijk sex-symbool. Haar 'platinum blonde' haren werden haar handelsmerk en door haar films, de liedjes die ze daarin zong (bv 'Diamonds are a Girl's Best Friend') en haar tweede huwelijk met honkbal-legende Joe DiMaggio steeg haar populariteit bij pers, publiek en filmmakers tot ongekende hoogten.
Acteerlessen
Na Billy Wilders 'The Seven Year Itch' (met de beroemde scène waarin haar witte jurk opwaait boven een ventilatie rooster) wilde ze meer serieuze rollen gaan spelen en maakte ze tot aan haar dood nog maar één film per jaar. Ze nam acteerlessen aan de beroemde Actor's Studio in New York, waar bijvoorbeeld ook James Dean, Marlon Brando, Al Pacino en Robert de Niro hebben gestudeerd. Haar nieuwe, meer serieuze levensfase werd bekroond in haar derde huwelijk, met de schrijver en intellectueel Arthur Miller.
In 'Bus Stop' uit 1956 liet ze zien dat ze naast komedies ook dramatische rollen aan kon. En in 'The Prince and the Showgirl' werkte ze samen met een van de beste acteurs aller tijden, Laurence Olivier. Daarna castte Billy Wilder haar opnieuw in een komedie, 'Some Like it Hot', waarin haar sex-appeal en haar grote komische talent samensmelten tot een van haar beste optredens.
Maar tegelijkertijd kreeg Marilyn steeds meer last van depressies, onzekerheden en veelal ingebeelde ziektes. Ze raakte verslaafd aan alcohol en pillen. Ze had twee miskramen en scheidde in 1960 weer van Arthur Miller, waarna ze relaties had met Yves Montand en met zowel John F. Kennedy als diens broer Robert.
Op een cynische manier was de titel van de laatste film die ze maakte heel toepasselijk op haar laatste levensjaren: 'The Misfits'. De opnamen werden regelmatig stilgelegd, omdat Marilyn Monroe oververmoeid of ziek was of gewoon niet op kwam dagen. Toch bewijst ze in deze krachtige karakterstudie opnieuw veel meer te zijn dan een sex-symbool en zonder twijfel tot de meest getalenteerde actrices ooit gerekend te moeten worden.
Briljante maar kwetsbare actrice
Een jaar later, op 5 augustus 1962, werd ze dood in bed aangetroffen, overleden aan een overdosis kalmeringsmiddelen. Slechts 36 jaar heeft de wereld van de aanwezigheid van Marilyn Monroe mogen genieten. Toen is ze verdwenen in films, mythevorming, roddels, foto's en herinneringen. Want echt sterven zal ze waarschijnlijk nooit. Marilyn Monroe was zowel een onaantastbaar icoon als een intelligente, maar labiele vrouw; zowel een ongenaakbaar sex-symbool als een briljante, maar kwetsbare actrice. En in al die rollen was ze fenomenaal goed
|
